DMCA-ignored hosting, uitgelegd door iemand die de meldingen leest

Ik beheer de abuse-desk. Ongeveer driehonderd DMCA-meldingen komen elke maand in mijn wachtrij binnen. Hier is wat de wet daadwerkelijk zegt, wat er met die meldingen gebeurt bij een Amerikaanse host versus hier, en wat "genegeerd" betekent als het geen marketingwoord is.

Wat de DMCA daadwerkelijk is

De Digital Millennium Copyright Act is een Amerikaanse wet, aangenomen in 1998. Het verwijderingsmechanisme staat in 17 U.S.C. §512: online dienstverleners krijgen "safe harbor" tegen aansprakelijkheid voor auteursrecht voor wat hun gebruikers opslaan, op voorwaarde dat ze vermeend inbreukmakend materiaal "prompt" verwijderen na ontvangst van een correct opgemaakte melding.

Die prikkelstructuur verklaart alles over het gedrag van Amerikaanse hosts. De host wordt beschermd tegen aanklachten voor jouw inhoud alleen als het eerst verwijdert en pas later vragen stelt. En dat doet het. Meldingen belanden in geautomatiseerde systemen, klanten krijgen deadlines van 24 tot 72 uur, diensten worden bij de tweede melding opgeschort en bij de derde beëindigd onder het "repeat infringer"-beleid. Niemand leest iets — lezen kost geld en creëert aansprakelijkheid. Als mensen zeggen dat Amerikaanse hosts "agressief" zijn over auteursrecht, bedoelen ze dat §512 agressie tot de rationele zakelijke keuze heeft gemaakt.

Waarom §512 stopt bij de Amerikaanse grens

Amerikaanse wetten binden Amerikaanse personen en Amerikaanse bedrijven. Een Moldavië VPS, een Panama VPS en een IJsland VPS vallen allemaal onder hun eigen auteursrechtwetgeving — alle drie de jurisdicties zijn ondertekenaars van de Berner Conventie, en geen ervan is een piraterij-vrij-voor-allen. Maar een DMCA-melding is buiten de Verenigde Staten nergens een gerechtelijk document. In het buitenland heeft het het juridische gewicht van een e-mail, want dat is wat het is.

Om een klager actie af te dwingen tegen een server in Chisinau, hebben ze een Moldavische gerechtelijke beschikking nodig. Dat betekent lokale advocaten, vertaalde stukken, maanden van procedures, en een rechter die Moldavisch recht toepast — inclusief de uitzonderingen en proportionaliteitstoetsen — op de claim. De meeste klagers hebben niet het budget, het geduld, of een zaak die een echte rechter overleeft. Die kloof tussen "een e-mail sturen" en "winnen voor een buitenlandse rechtbank" is het hele product dat DMCA-ignored hosting verkoopt. De eerlijke versie van de pitch is: we negeren de wet niet. We negeren een buitenlandse formulierbrief, en we gehoorzamen onze eigen rechtbanken.

De levenscyclus van een melding: Amerikaanse host vs VPSRento

Zelfde melding, twee heel verschillende maandagen:

Vijf jaar achter deze balie: het aantal klantidentiteiten dat wij hebben overhandigd is nul, omdat we er geen hebben. Je kunt geen lege emmer laten lekken.

Wat "genegeerd" niet dekt

Vier grenzen, duidelijk gesteld omdat je dreigingsmodel ervan afhangt:

• Gerechtelijke bevelen blijven bindend. Een geldig bevel uit de hosting-jurisdictie dwingt ons. Dat is wat de jurisdictie reëel maakt in plaats van theater.
• Lokale wetgeving blijft bindend. CSAM betekent onmiddellijke beëindiging en een melding aan de bevoegde autoriteit, op elke locatie, zonder uitzonderingen. Hetzelfde geldt voor botnets en netwerkaanvallen — die schenden onze AUP voordat ze iemands wet schenden, en wij handelen op eigen initiatief.
• De wetten van je thuisland blijven jou. bindend. Een buitenlandse overheid kan ons niet zinvol dagvaarden. Het kan jou absoluut dagvaarden. Offshore hosting beschermt de server, niet de operator.
• Goed gefinancierde eisers kunnen overal procederen. Offshore hosting verhoogt de kosten om jou het zwijgen op te leggen van een e-mail naar een buitenlandse rechtszaak. Het maakt de kosten niet oneindig.

Rode vlaggen bij het zoeken naar DMCA-genegeerde hosting

Ik heb klanten naar ons zien migreren vanuit elk van deze situaties:

• "DMCA-genegeerde" servers in de VS, VK of Duitsland. Fysiek onmogelijk. Het datacenter antwoordt aan zijn eigen rechtbanken, en een Amerikaans rack krijgt Amerikaanse processtukken. De marketing is offshore; de dagvaardingen niet.
• Aanmelden vereist ID of een telefoonnummer. Een host die weet wie je bent, zal uiteindelijk aan iemand vertellen wie je bent.
• Alleen kaartbetalingen. Hetzelfde identiteitsprobleem in een ander jasje. Kaartnetwerken bewaren gegevens; dagvaardingen volgen die.
• Doorverkochte infrastructuur. Vraag om looking-glass IP's en een ASN. Als ze een reseller zijn, ontvangt de upstream de melding en trekt de stekker eruit zonder ooit hen — of jou — te vragen.
• "100% takedown-proof, host alles." Niemand is takedown-proof, en "host alles" betekent geen enkele abuse-afdeling — dus je buren zijn botnets, het IP-bereik staat op elke blocklist, en je schone project erft de geur.
• Geen geschreven AUP. Een host die niet wil opschrijven wat hij handhaaft, zal handhaven wat de boosste e-mail in de wachtrij zegt.

Wij publiceren onze AUP, benoemen de trigger die ons beweegt (een geldig gerechtelijk bevel uit de hosting-jurisdictie), en beantwoorden onze eigen meldingen. Die combinatie — niet de vlag op de homepage — is wat "DMCA-genegeerd" zou moeten betekenen. Gerelateerde lectuur: wat offshore hosting daadwerkelijk is, en hoe je de jurisdictie kiest zodra je hebt besloten dat je er een nodig hebt.