โฮสติ้งเมิน DMCA: กฎหมายลิขสิทธิ์สหรัฐสิ้นสุดที่พรมแดนสหรัฐ

พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ยุคดิจิทัล (Digital Millennium Copyright Act) เป็นกฎหมายสหรัฐปี 1998 — 17 U.S.C. §512 กลไกแจ้งและลบอันโด่งดังของมันคือการแลกเปลี่ยน: ผู้ให้บริการอเมริกันที่ลบเนื้อหาทันทีเมื่อได้รับแจ้งจะได้รับความคุ้มครองจากความรับผิด การแลกเปลี่ยนนั้นผูกมัดผู้ให้บริการที่ดำเนินงานภายใต้กฎหมายสหรัฐ มันไม่เคยผูกมัดใครอื่นเลย ไม่มีตำรวจลิขสิทธิ์นานาชาติ ไม่มีโปรโตคอลการลบระดับโลก และไม่มีกลไกใดที่ทำให้หนังสือแจ้งจากสหรัฐได้รับผลทางกฎหมายในต่างประเทศเพียงเพราะถูกอีเมลมาอย่างดัง

มอลโดวา ปานามา ไอซ์แลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ โรมาเนีย เนเธอร์แลนด์ และรัสเซีย ต่างมีกฎหมายลิขสิทธิ์และศาลของตัวเอง ในทุกประเทศเหล่านั้น การบังคับให้ผู้ให้บริการลบเนื้อหาที่โฮสต์ไว้ต้องใช้คำสั่งจากศาลท้องถิ่น — ผู้พิพากษา ทนายท้องถิ่น เลขคดี เอกสารยื่นในภาษาท้องถิ่น จดหมายฟอร์มที่ผลิตโดยผู้รับเหมาต่อต้านละเมิดลิขสิทธิ์ชาวอเมริกันไม่ใช่สิ่งเหล่านั้นเลย ภายใต้กฎหมายท้องถิ่นมันไม่ใช่หลักฐานของอะไร และไม่บังคับอะไรทั้งนั้น นั่นไม่ใช่ช่องโหว่ มันคือความหมายของคำว่าเขตอำนาจศาลเท่านั้น

โลเคชันสองแห่งของเราเป็นรัฐสมาชิก EU และเราแม่นยำเรื่องสิ่งที่มันเปลี่ยนแปลง สหภาพยุโรปมีกรอบของตัวเอง — คำสั่งพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์และการนำระบบแจ้งและดำเนินการไปใช้ในระดับชาติ — และมันก็ส่งเรื่องการลบที่มีข้อพิพาทผ่านศาลเช่นกัน คำตัดสินที่ถูกต้องจากศาลโรมาเนียหรือดัตช์เป็นเครื่องมือจริง และเราปฏิบัติต่อมันอย่างนั้น สิ่งที่มันไม่ใช่คืออีเมลจากสำนักงานกฎหมายในลอสแอนเจลิสที่มาพร้อมเส้นตายสามสิบวันและหัวข้อข่มขู่

วินัยทั้งหมดของการต้านทานการลบย่อยเหลือข้อแยกเดียว: จดหมายร้องเรียนไม่ใช่คำสั่งศาล ผู้ให้บริการที่ปฏิบัติตามจดหมายร้องเรียนโดยสมัครใจกำลังเลือกทางธุรกิจ ปกติเพราะโครงสร้างพื้นฐานของพวกเขาอยู่ในที่ที่จดหมายร้องเรียนเหล่านั้นมีฟัน เพราะเซิร์ฟเวอร์จริง — ไม่ใช่โลโก้ของผู้ให้บริการ ไม่ใช่หน้าข้อกำหนด — เป็นตัวกำหนดว่ากฎหมายฉบับไหนใช้บังคับ การเลือกประเทศของเซิร์ฟเวอร์จึงเป็นการตัดสินใจเดียวที่สำคัญ การตัดสินใจนั้นคือผลิตภัณฑ์ที่เราขาย สำหรับคำอธิบายเต็ม 1,000 คำพร้อมประวัติคดี อ่าน โฮสติ้งเมิน DMCA อธิบายอย่างละเอียด.